Aleksander Sarnowicz

Aleksander Sarnowicz (10 stycznia 1878 - 6 maja 1938) był polskim malarzem, urodzonym w Radomiu i zmarłym w Warszawie. Ukończył gimnazjum w Radomiu, a w latach 1905-1910 studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Leona Wyczółkowskiego. Po studiach przez dwa lata przebywał we Francji i Austrii, między innymi w Paryżu i Salzburgu, po czym zamieszkał w Kijowie. W 1918 roku wrócił do kraju. Rok później ochotniczo wstąpił do Wojska Polskiego i służył jako wachmistrz w 7 pułku Ułanów Lubelskich. Podczas wojny w 1920 roku został ciężko ranny.

W 1912 roku po raz pierwszy wystawił swoje prace w warszawskiej Zachęcie, a od 1921 do 1938 roku robił to systematycznie. Malował obrazy olejne: pejzaże, sceny z życia wsi i miasteczek oraz studia zwierząt, szczególnie koni. Tworzył także kompozycje batalistyczne, a w latach dwudziestych malował motywy tatrzańskie i portrety górali. W twórczości nawiązywał do L. Chełmońskiego. Po śmierci żony w 1923 roku zamieszkał na stałe w Mińsku Mazowieckim. Jego prace znajdują się w Muzeum Narodowym w Warszawie i Muzeum Okręgowym w Radomiu. W 2009 roku jednej z ulic w Radomiu nadano jego imię.

Na podstawie artykułu „Aleksander Sarnowicz” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.