Barbara Szabat

Barbara Szabat (1934-2025) była polską historyczką i doktorką habilitowaną nauk humanistycznych. Urodziła się w Radomiu, gdzie w 1952 roku ukończyła Liceum Ogólnokształcące im. Marii Konopnickiej. W latach 1952-1957 studiowała historię na Odeskim Uniwersytecie Państwowym im. Ilji Miecznikowa. Doktorat uzyskała w 1979 roku w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, a habilitację w 1995 roku na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie.

Pracowała jako instruktorka, świetliczanka i nauczycielka w Kielcach. W 1971 roku podjęła pracę w tamtejszej Wyższej Szkole Nauczycielskiej, przekształconej później w Wyższą Szkołę Pedagogiczną i Akademię Świętokrzyską. Trzykrotnie była wicedyrektorem Instytutu Historii, a w latach 1980-1981 prodziekanem Wydziału Humanistycznego. Zajmowała się historią Polski przełomu XIX i XX wieku, historią oświaty, wychowania i kultury oraz rewolucją 1905 roku. Opublikowała między innymi książki o szkolnictwie w Kielcach i powiecie kieleckim oraz o rewolucji 1905-1907. Otrzymała Krzyże Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej i Nagrodę Miasta Kielce za 2011 rok.

Na podstawie artykułu „Barbara Szabat” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.