Jan Pajkert

Jan Pajkert był polskim duchownym rzymskokatolickim, kanonikiem i szambelanem papieskim. Urodził się 21 czerwca 1887 roku w Radomiu. Ukończył tam Szkołę Lorentza, a następnie kształcił się w Seminarium Duchownym w Sandomierzu. Święcenia kapłańskie przyjął w 1912 roku. Posługiwał jako wikariusz w Siennie, Goźlicach i Koprzywnicy.

W czasie I wojny światowej pełnił posługę duszpasterską wśród polskich żołnierzy, a w 1917 roku został dziekanem I Korpusu Polskiego w Rosji. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości kierował strukturami katolickiego duszpasterstwa wojskowego jako Naczelny Kapelan Wojsk Polskich. Później pracował między innymi w duszpasterstwie Marynarki Wojennej oraz jako szef duszpasterstwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie. W 1939 roku przeszedł w stan spoczynku.

Po wybuchu II wojny światowej wyjechał z Lublina do Warszawy. Podczas powstania warszawskiego został ewakuowany do Pruszkowa, skąd przedostał się do Grodziska Mazowieckiego. Odprawiał tam msze w kaplicy przy szpitalu. Zmarł 24 października 1964 roku w Grodzisku Mazowieckim i został tam pochowany.

Na podstawie artykułu „Jan Pajkert” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.