Józef Dąbrowski
Historyk, oficer, prawnik
- Urodzony
- 2 stycznia 1876, Radom
- Zmarł
- 13 marca 1926, Warszawa
- Zawody
- historyk, oficer, prawnik
Józef Dąbrowski urodził się 2 stycznia 1876 roku w Radomiu, a zmarł 13 marca 1926 roku w Warszawie. Był prawnikiem, adwokatem, historykiem, publicystą i działaczem społecznym. Studiował w Warszawie i Krakowie. Uczestniczył w życiu publicznym byłego Królestwa Polskiego jako polityk obozu lewicowo-niepodległościowego, prelegent i publicysta.
W latach 1897-1904 należał do Polskiej Partii Socjalistycznej i był warszawskim korespondentem „Przedświtu”. Później pracował jako nauczyciel w Kaliskiej Szkole Handlowej, a w latach 1908-1914 działał w zarządzie kaliskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego. Od 1919 roku był sędzią wojskowym i organizował sądownictwo wojskowe. Służył w Korpusie Sądowym Wojska Polskiego, osiągając stopień pułkownika. W 1925 roku został szefem Wydziału Wyznań Niekatolickich Ministerstwa Spraw Wojskowych.
Pod pseudonimem „J. Grabiec” publikował prace publicystyczne i historyczne, między innymi „Dzieje narodu polskiego”, „Rok 1863” i „Czerwoną Warszawę”. Był mężem Zofii z Żerańskich, z którą miał dwie córki. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim.
Na podstawie artykułu „Józef Dąbrowski (prawnik)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.