Leonard Brzeziński-Dunin

Leonard Brzeziński-Dunin (ur. 13 września 1862 w Radomiu, zm. 5 kwietnia 1941 w Krakowie) był generałem brygady Wojska Polskiego. Ukończył progimnazjum o profilu wojskowym w Moskwie oraz Szkołę Junkrów w Odessie. Od 6 grudnia 1878 do 23 października 1917 służył w Armii Imperium Rosyjskiego, gdzie awansował do stopnia pułkownika. Brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej i I wojnie światowej.

Od grudnia 1918 dowodził Odrębnym Batalionem Kadrowym w 5 Dywizji Strzelców Polskich. Podczas walk dostał się do niewoli bolszewickiej, w której przebywał od stycznia 1920 do czerwca 1921. Po powrocie do kraju pozostawał w rezerwie oficerów sztabowych Okręgu Korpusu VIII Toruń, a w 1922 roku został przeniesiony w stan spoczynku i zamieszkał w Toruniu. W 1928 roku wybrano go do sądu koleżeńskiego Związku Sybiraków. Otrzymał Krzyż Walecznych i Odznakę Pamiątkową Więźniów Ideowych. Był żonaty i miał troje dzieci. Został pochowany na Cmentarzu wojskowym przy ul. Prandoty w Krakowie; jego grób odnowiono w 2021 roku.

Na podstawie artykułu „Leonard Brzeziński-Dunin” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.