Marcin Andziak

Marcin Andziak urodził się 11 listopada 1897 roku w Radomiu, w rodzinie Kazimierza i Marii z Szymczaków. W 1918 roku służył w Dowództwie Głównym Wojskowej Straży Kolejowej i Sztabie Generalnym Wojska Polskiego, a w 1920 roku walczył w 5 pułku piechoty Legionów podczas wojny polsko-bolszewickiej. Następnie zajmował się ochroną wschodnich granic II Rzeczypospolitej. Był podporucznikiem rezerwy piechoty i podkomisarzem Policji Państwowej. W latach 20. i 30. służył w Okręgu II Policji Państwowej w Łodzi. Ukończył szkolenie w Centrum Wyszkolenia Żandarmerii w Grudziądzu.

Po agresji ZSRR na Polskę w 1939 roku dostał się do niewoli sowieckiej i trafił do obozu w Kozielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w lesie katyńskim i tam pochowany. Podczas ekshumacji w 1943 roku odnaleziono jego dowód osobisty, list i kartę szczepień. Andziak był żonaty z Bronisławą z domu Simon; mieli trzy córki. W 2007 roku pośmiertnie mianowano go na stopnie komisarza Policji Państwowej i porucznika. Otrzymał także pośmiertnie Krzyż Kampanii Wrześniowej oraz Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921.

Na podstawie artykułu „Marcin Andziak” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.