Paweł Kubicki

Paweł Franciszek Kubicki urodził się 15 stycznia 1871 w Radomiu. Święcenia kapłańskie przyjął 16 lipca 1893 w Sandomierzu z rąk biskupa Antoniego Franciszka Sotkiewicza. Pracował jako wikariusz, katecheta i kapelan zakładów wychowawczych, szpitala oraz więzienia. Ukończył zaocznie Akademię Duchowną w Petersburgu, a w Radomiu był prefektem wszystkich ówczesnych szkół powszechnych. Od 1904 pełnił funkcje w sandomierskim seminarium duchownym, gdzie od 1907 był profesorem i rektorem. Był także kanonikiem kapituły katedralnej, oficjałem sądu i proboszczem w Osieku.

W 1918 został mianowany biskupem pomocniczym diecezji sandomierskiej, a konsekrację przyjął 1 grudnia tego roku. W 1930 pełnił funkcję administratora diecezji. Zorganizował dom dla księży emerytów. Napisał między innymi „Katechizm dla uczącej się młodzieży katolickiej” oraz jedenastotomowe dzieło „Bojownicy kapłani za sprawę Kościoła i Ojczyzny w latach 1861-1915”. W 1937 zamieszkał w Domu Księży Emerytów w Sandomierzu. Zmarł tam 11 lutego 1944, a pochowano go na cmentarzu rzymskokatolickim przy ulicy Limanowskiego w Radomiu.

Na podstawie artykułu „Paweł Kubicki” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.