Stanisław Lorentz
Historyk, polityk, wykładowca akademicki
- Urodzony
- 28 kwietnia 1899, Radom
- Zmarł
- 15 marca 1991, Warszawa
- Zawody
- historyk, polityk, wykładowca akademicki
Stanisław Lorentz (28 kwietnia 1899, Radom - 15 marca 1991, Warszawa) był polskim historykiem sztuki, muzeologiem, profesorem Uniwersytetu Warszawskiego i politykiem. Studiował historię sztuki na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie w 1924 roku obronił doktorat poświęcony twórczości Efraima Szregera. Pracował w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, a następnie był konserwatorem zabytków województw wileńskiego i nowogródzkiego oraz wykładowcą Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. Od 1935 roku pracował w Muzeum Narodowym w Warszawie, którego dyrektorem był w latach 1936-1982, z przerwą podczas II wojny światowej.
W czasie okupacji uczestniczył w ratowaniu dóbr kultury i zabytków Warszawy. Działał w strukturach Delegatury Rządu na Kraj i Kierownictwa Walki Cywilnej. Po wojnie ponownie objął kierownictwo muzeum, stał na czele Dyrekcji Muzeów i Ochrony Zabytków oraz został profesorem Uniwersytetu Warszawskiego. Był zaangażowany w odbudowę Zamku Królewskiego w Warszawie i współtworzył Towarzystwo Przyjaciół Warszawy. Z ramienia Stronnictwa Demokratycznego sprawował mandat posła na Sejm PRL w latach 1965-1969. Jego żoną była Irena Lorentz, a córkami historyczka literatury Alina Kowalczykowa i socjolożka Irena Nowak.
Na podstawie artykułu „Stanisław Lorentz” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.
