Stefan Płużański
Malarz
- Urodzony
- 9 lipca 1906, Radom
- Zmarł
- 14 września 1970, Warszawa
- Zawód
- malarz
Stefan Płużański (ur. 9 lipca 1906 w Radomiu, zm. 14 września 1970 w Warszawie) był malarzem i grafikiem. W 1927 rozpoczął studia w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie kształcił się u Mieczysława Kotarbińskiego i Władysława Skoczylasa. Dyplom z malarstwa uzyskał w 1934 roku. Należał do grupy „Bractwo św. Łukasza” oraz Bloku Zawodowych Artystów Plastyków. Wystawiał prace w Polsce i Stanach Zjednoczonych, między innymi w Carnegie Institute w Pittsburghu oraz na Wystawie Światowej w Nowym Jorku.
Zajmował się malarstwem sztalugowym i ściennym, tworzył głównie w technice olejnej i temperowej, a także projektował ilustracje i opracowania graficzne książek. Wraz z innymi członkami Bractwa św. Łukasza pracował nad cyklem siedmiu obrazów przedstawiających wydarzenia z historii Polski, pokazanym w Pawilonie Polskim na Wystawie Światowej w Nowym Jorku. Podczas okupacji niemieckiej wykładał na tajnych kompletach Miejskiej Szkoły Sztuk Zdobniczych i Malarstwa. Od 1948 roku nauczał jako profesor warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Jego prace znajdują się między innymi w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie.
Na podstawie artykułu „Stefan Płużański” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.