Tadeusz Maresz
Historyk, oficer
- Urodzony
- 29 grudnia 1895, Radom
- Zmarł
- 27 września 1944
- Zawody
- historyk, oficer
Tadeusz Maresz (29 grudnia 1895 - 27 września 1944) był polskim historykiem, pedagogiem, harcmistrzem i oficerem piechoty Wojska Polskiego. Urodził się w Radomiu jako syn Romana, pracownika kolei, i Zuzanny z Bobrowskich. Z Radomia przeniósł się do Warszawy, gdzie współtworzył tajną drużynę skautową przy szkole Chrzanowskiego. W 1915 roku został ewakuowany z rodziną na Ukrainę. Uczył tam dzieci i organizował drużyny harcerskie, a w 1916 roku był komendantem hufca w Humaniu.
W 1919 roku wrócił do Warszawy i wstąpił do wojska, służąc w 21 Pułku Piechoty do 1921 roku. Równolegle działał w harcerstwie, między innymi jako zastępca Naczelnika Głównej Kwatery Męskiej, komendant Chorągwi Warszawskiej ZHP oraz komendant II Narodowego Zlotu Harcerskiego w Poznaniu. Studiował historię na Uniwersytecie w Poznaniu, a następnie uczył w szkołach w Rybniku, Wieleniu nad Notecią i Rydzynie. Zmobilizowany we wrześniu 1939 roku, przeszedł kampanię i został internowany. Prowadził działalność wychowawczą i oświatową w obozach. Zginął w Oflagu VI B Dössel podczas nalotu bombowego.
Na podstawie artykułu „Tadeusz Maresz” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.
